De nacht had net haar mantel over Purmerend gelegd toen de stilte brak. In Leeghwaterpark, waar overdag kinderfietsen klingelen en hondenriemen ritmisch tikken, hing rond 22.30 uur een andere spanning in de lucht. Het was zondag 19 oktober, een datum die voor één slachtoffer en voor onze stad een schaduw kreeg. Vijf jongeren dwongen iemand zijn spullen af te geven. In een oogwenk werd een park van routine en ontspanning een plek van angst, en die angst echoot na, lang nadat de sirenes zijn weggestorven.
Een park dat we dachten te kennen
Leeghwaterpark is voor velen een vertrouwde route naar huis, een lus voor de avondjogger, een bankje voor mensen die de dag willen laten zakken. Je denkt er niet over na hoe het licht van een lantaarnpaal je pad tekent, hoe het water in de vijver zachtjes ademt. Maar wanneer een straatroof plaatsvindt op zo’n bekende plek, verandert de kaart van je gevoelens. Wat eens vanzelfsprekend was — de vrijheid om zonder omkijken te wandelen — krijgt ineens randen, hoeken, schaduwen. Het park is niet anders geworden; onze blik wel.
De minuten die alles veranderden
De feiten zijn sober en hard: rond 22.30 uur, vijf jongeren, één slachtoffer, spullen afgedwongen. Geen literair vernis kan het rauwe van zo’n moment verzachten. Toch is het in de details van onze verbeelding dat het besef indaalt: de adem die stokt, het geritsel van bladeren als getuige, de korte stilte na een bevel, de tast naar een telefoon die net te ver weg lijkt. Het is de schok die blijft plakken, niet alleen bij het slachtoffer, maar bij iedereen die dit park kent en liefheeft.
We vertellen dit niet om angst te zaaien, maar om alertheid te ontsteken. Want alertheid is geen wantrouwen; het is zorg, het is aandacht. Het is de stille afspraak tussen buren dat we elkaar zien, dat we elkaar herkennen in de schemering en niet wegkijken wanneer de nacht te hard praat.
Waarom getuigen nu het verschil maken
Getuigenissen zijn de brug tussen wat is gebeurd en wat recht moet zetten. Heeft u die avond iets gezien of gehoord? Was u in de buurt, reed u langs, of liep u een blokje om met de hond? Kleine momenten — een groepje dat te dicht bij elkaar loopt, een plotselinge versnelling, een stem die hoger klinkt dan het hoort — kunnen het ontbrekende stukje van de puzzel zijn. Ook beelden helpen: deurbelcamera’s, dashcams, beveiligingscamera’s van nabijgelegen woningen of bedrijven. Bewaar ze, kijk ze terug, noteer tijdstippen.
De politie vraagt om hulp. Uw aanwijzingen zijn geen druppel op een gloeiende plaat, maar een steen die rimpelingen maakt. Bel 0800-6070 als u beelden, details of een vermoeden heeft. U hoeft niet zeker te zijn om van betekenis te zijn; soms is het de som van twijfels die tot waarheid leidt.
Jongeren, verantwoordelijkheid en de ruimte tussen keuze en kans
Vijf jongeren. Het is een getal en tegelijk een spiegel. Jongeren zijn geen categorie om te vrezen; ze zijn onze leerlingen, onze buren, onze zonen en dochters. Maar wanneer grenzen worden overschreden, moet er duidelijkheid zijn. Verantwoordelijkheid is geen strafwoord; het is de brug naar herstel. Preventie is daarbij net zo noodzakelijk als opsporing: zichtbaar jongerenwerk in de avonden, betere verlichting op kwetsbare paden, afspraken tussen school, buurt en gemeente over veilige routes. De stad die investeert in begeleiding en kansen, investeert in minder nachten als deze.
Wat jij vandaag kunt doen
Loop vanavond bewust door je straat. Kijk of de lampen werken. Check je telefoon: was je zondag 19 oktober rond 22.30 uur in de buurt van het Leeghwaterpark? Staat er misschien onbewust een foto, een live-foto, een kort filmpje met een flard van geluid of een vage silhouet? Bel 0800-6070 en deel wat je hebt. Spreek af met je buren om elkaar te berichten wanneer iemand laat thuiskomt. Sluit aan bij een buurtpreventiegroep of start er een. Vraag bij de gemeente om extra verlichting waar het donker blijft hangen. Kleine daden vormen een lichtlijn waarlangs de stad ademhaalt.
Nachtelijke echo’s in Purmerend
Purmerend is geen stad van zwijgen; we praten, we luisteren, we vangen elkaar op. De nacht heeft ons aangeblazen met kou, maar we hoeven niet te verstijven. We kunnen kiezen voor beweging: één telefoontje, één camera-opname, één gesprek met de jongeren op het plein. Het begint bij zien en gehoord willen worden. De echo van deze straatroof hoeft niet eindeloos rond te zingen; we kunnen haar dempen met feiten, met namen, met verantwoordelijkheid en met de zachte maar consequente druk van een gemeenschap die niet loslaat.
Als u die avond in of rond het Leeghwaterpark was, denkt u dan aan de tijd: ongeveer 22.30 uur. Herinner u het licht, de geur, de richting van de wind, de kleur van jassen, het ritme van voetstappen. En als u niets weet, wees dan toch deel van het antwoord: houd een oog open, groet in het donker, wees de aanwezigheid die een ander geruststelt. Want veiligheid is niet alleen iets dat we eisen; het is ook iets dat we met elkaar maken.
De nacht zal terugkeren naar het park, zoals altijd. De lichten zullen weer aangaan, de joggers hun route hervatten, de honden hun ronde. Wat blijft, is de keuze om aandachtig te zijn. Daar, tussen lantaarn en laan, tussen schaduw en voetstap, wordt een stad telkens opnieuw gemaakt — niet door angst, maar door mensen die elkaar zien en handelen wanneer het ertoe doet.
